Kiedy
przez postanowienie z twórczym stanem
w wielkiej czystości podstawy,
nie
jest sporne nadawanie określenia
zwykłości,
rozkoszy, istotności,
czystości, twórczości, nierzeczywistości,
patrzy
się na przyrodę jakości.
Zobowiązuje
się zawsze przestrzegać nietwórczej jedyności
i
zwyczajnych stanów.
To, co
nieprzekształcone staje się twórcze,
nie
jest poszukiwane gdzieś indziej.
Niestronnicze
i niewydzielone działanie
łaski
nie ma wyboru.
Jest w
tym spełniony cel wielkiego miejsca
niepodzielnej
kropki zdrowia.
Spojrzenie,
działanie i cel są szczególnie wzniosłe.
Przez
siłę zachwytu jest też wzniosła całość.
Przez
wielkie postanowienie jest też wzniosła tożsamość.
W ten
sposób, gdy owo postępowanie
jest
rozumiane w stanie jakości,
to spojrzenie, rozmyślanie i cel są
jednem.
Nie ma
gdzie teraz szukać, bo jest wiecznie spełnione w całości.
Jest
wieczną przenikliwością, bo nie ma kresu, ani środka.
Jest
przejrzystym poznaniem,
bo nie ma nic zewnętrznego, ani
wewnętrznego.
Jest twórczością, bo nie ma wad, ani zalet.
Jest
wolne od wyobrażeń,
bo nie ma postrzeganego, ani postrzegającego.
Jest
wolne od usilności, bo nie zaprzecza, ani nie stwierdza.
O tak
istniejącej nadzwyczajnej szczytności
poniższe
postępowania mówią tymi słowy:
Poza
duszą nie ma żadnych
światłych
słów. Cóż wznioślejsze od tego?
Szczególnie
wzniosłe, że przez wyrazistość nie jest doskonalona.
Rzeczywistość
i pozorność pozostają w stanie prawdy i błędu.
Treść i dusza nie
pochodzą i nie są rodzone ze słowności,
która
nie doskonali. Cóż wznioślejsze od tego?
Powstają
doskonałości pana i sługi z obyczajem
przez
poznawczego wybawcę i zobowiązanie.
Jakież
spojrzenie i działanie jest wznioślejsze od tego?
Wzniosłe,
że nie ma nieznajomości niedwoistości,
ani też roztargnienia.
Spojrzenie
działa przez samoświadomość, nie wybiera.
Spojrzenie
działa ze współrozumieniem, całkowicie zstępuje.
Jakże
wznioślejsze jest od mnóstwa gestów, które się rodzą.
Przebaczając,
nie odrywa się od współczucia.
Wzniosłe,
że nie ma tych różnych rozumień znamion.
Krąg
poznania objawił się z przestrzeni przyczyny i skutku.
Nie
jest poruszony sądami o posłannictwie i usiłowaniu.
Zawsze
wykonuje cnoty, jakże wzniosłe.
Aby
ułożyć krąg, nie odłączył się od silącej się duszy.
Aby
przyjąć przyczynę i skutek, przejął się sześcioma wysiłkami.
Szczególnie
wzniosłe, że nie wszedł w przestrzeń niewysilenia.
Dlatego
nie poznał spoczęcia bycia w byciu.
Przejął
się bólem wysilenia dolnego postępowania.
O tym
celu mówi się, że jest bezwysiłkową szczytnością postępowań.
Król
objawicieli, Wierny Bóg Białe Światło,
streścił
niepojęte postępowanie do dziewięciu rodzajów.
Choć
niepewne1
było jedno2
albo dwa,3
to podzielił na dziewięć.
Omówił
i rozwinął opowieść o słowie wyróżnionych postępowań
przechodzonych
przez przodków, odróżnionych dla potomków.
Dla
postaci wcielenia ogłosił zamysł przez znaki:
Postaw
niezawisłe godło, szerząc i rozwijając
w
świecie, powszechnym kole wyspy jabłkowej,
moje
wielkie postępowanie, najwyższe objawienie zdrowego słowa.
Tę
opowieść mówiącą o porządku postępowania
ogłosiłem
Ja, Objawiciel, Wierny Bóg Białe Światło.4
Koniec
jedenastej części
Opowieści
omawiającej porządek postępowania.
Niby
ja, Wajrociana,5
przełożyłem z trudem wielkie zdrowe słowo, poświęcając życie.
Powierzyłem zwierzchnikowi panu,6
który kiedyś ukrył to jako skarb i schował w najbardziej
opuszczonym w Samie7
zamku Jerła w Środku.8
Krank
je syk u de khral khiung je lbank cial kri sa te ja ak tham.9
Zdrowia!
Tłumacz
tych słów na język polski przeprasza za wszelkie pomyłki, jakie
niechybnie się pojawiły. Tego rodzaju zagadkowe pisma służące
zachowaniu pamięci o podstawowych sprawach posiadają właściwe
sobie wyjaśnienia, bez których same pisma pozostają mrokiem. Także
ta księga posiada właściwe sobie wyjaśnienie, które jeśli mi
czas i siły pozwolą, przełożę na język polski. Ale i to wyjaśnienie jest mrokiem, jeśli nie ma osoby wyjaśniającej. Dlatego czytelniku, jeśli chcesz coś z tego zrozumieć, szukaj przede wszystkim tej osoby.
Jakub
Szukalski
